Gittin...

Ben, arkandan sadece baktım.

Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki...

'Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.

Gidersen sönecek içimdeki ateş

ve bir daha hiç kimse yakamayacak.

Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi

O karanlıkta yolumu kaybedeceğim' diyecektim sana.

Konuşamadım...

Gittin...

Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım

Öylesine acıdı ki içim, tutup koparsalardı kolumu

bacağımı bu kadar acı duymazdım.

Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden.

Ağlayamadım...

Gittin...

Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysa

Tutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,

tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı.

Anlatamadım...

Gittin...

Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden

Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?

Ürperdin yine biliyorum.

Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini

Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.

Tutamadım.

Gittin...

Bir yıkım gibiydi gidişin

Sen adım adım uzaklaşırken benden

Çöküp kaldı bedenim olduğu yere

Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti

Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.

Kalkamadım...

Gittin...

Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum

Hazırdım gidişine,

Kaçak zamanları yaşıyorduk

Zaman bitecek ve sen gidecektin

Bense, gidişinin ertesi günü

Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.

Başlayamadım...

Gittin...

Bir şey söyledin mi giderken?

'Kal' dememi istedin mi?

Son bir kez 'seni seviyorum' dedin mi?

'Bekle beni döneceğim' diye umut verdin mi?

Beynim öylesine uğulduyordu ki.

Duyamadım...

Gittin...

Nereye gittiğin önemli değildi

Binlerce kilometre uzakta da olsan,

iki metre ötemde de farketmiyordu.

Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.

Kurtulmalıydım senden,

bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.

Kurtulamadım...

Gittin...

Unutulanların arasına katılmalıydım

Anıları bir sandığa koyup

hayatı bir yerinden yakalamalıydım.

Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim.

Yapamadım...

Gittin...

Bir okyanusun ortasında

tek küreği kaybolmuş sandalda

Dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.

Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,

Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,

Bil ki; seni unutamadım...

Nedir, ne oluyor, unuttunuz mu yoksa yaşadiginizi, gunler, kizgin küller gibi butun duygularınızı kavurup oldurerek mi geciyor uzerinizden, arzuyla dudaginizi isirdiginiz olmuyor mu hic, bir muzik sesiyle soyle bir koltugunuzda dogruldugunuz, aniden bir yaz yagmuru gibi bosaniveren sebepsiz sevinclere inanmiyor musunuz, bir agac golgesinde bir an durmak, bir aksam ustu denize baktiginizda bu sonsuz sularin kipirtisina sasmak yok mu artik, elele tutusmak, bir avucun bir baska avuca dokunmasinin yarattigi urperti de hayal hanesinde kendine bir yer bulmuyor mu, bitti mi bu macera, cekildiniz mi hayattan, hayatin sizin bulunmadiginiz yerlerde yasandigina mi inaniyorsunuz, daha bitmeden bitirdiniz mi her seyi, yorgun ruhunuz yeni coskular icin hazir hissetmiyor mu kendini. Delirdiniz mi siz?

Su kosebasinda karsiniza ne cikacagini ne biliyorsunuz, biliyorum genellike kose baslarindan aclik, aci ve olum cikiyor karsiniza ama kimbilir, belki eski bir dosta, belki guzel bir kadina, belki okunmus kitablar satan bir sahafa da rastlayabilirsiniz, bir piano sesi duyabilirsiniz ya da bir Rumeli turkusu acik bir pencereden , bir sogut agaci gorebilirsiniz cocukken kabugundan duduk yaptiginiz, dans adimlariyla yuruyen bir cift bacak geciverir onunuzden, bir oglan bir islik calabilir, hatta siz bile calabilirsiniz.

Ne sevinci, ne hayati, ne eglencesi para yok ki diyorsaniz eger ve eglenmek icin paranin gerekliligine bu kadar inaniyorsaniz, emin olun paraniz oldugunda da eglenemezsiniz, para eglenmeyi cesitlendirir sadece ama eglenceyi yaratamaz, opusmek parayla degil, sarki mirildanmak parayla degil, acaba o simdi ne yapiyor diye dusunmek parayla degil, tv de iyi bir film seyretmek parayla degil, sizin icin demlenmis bir bardak cayi, bu benim icin yapildi diye neredeyse gururla alip, bardagi ince belinden sIkIca kavrayip icmek parayla degil.

Bir tabak semizotunu sevincle paylasabilirsiniz ve hic bir pahali lokantada bulamayacaginiz bir tad alirsiniz, eger bir tabak yemegi paylastiginiz, paylasmak istediginiz insansa. Hayat diye bir sey var. Sadece sizin olan, sadece size ait, icinde sadece sizin gordugunuz cicekler acan, yalnizca sizin muziklerinizin caldigi bir bahce var, sokmayin oraya oyle herkesi, ciceklerinizi baskalarinin capalamasini beklemeyin, sarkilarinizi baskalarina soyletmeyin, anladik ahmakliklar oluyor, aptalca kararlar veriliyor, hepinizin hayatindan bir seyler caliniyor, hayallerinizi teker teker buduyorlar, umitlerinizi olduruyorlar, caresiz birakiyorlar sizi, yenildiniz belki de, yenilginin agir yaralarini tasiyorsunuz ruhunuzda ama gene de bir hayatiniz var sizin, sadece size ait bir bahceniz, durup soluklanacaginiz, yaralarinizi yikayacaginiz, ciceklerini seyredebileceginiz bir bahce, sogukta bir bira icebilirsiniz, bir agacin golgesinde durabilirsiniz bir an, sabaha karsi uyanip her ay yeniden dogan hilale bir bakabilirsiniz, cok sevdiginiz bir kitabi bir daha karistirabilirsiniz, asik olabilir ya da asik olmayi dusunebilirsiniz.

Sevdiklerinizi ozleyebilir ve bir gun yeniden kavusabileceginizi hayal edebilirsiniz, geceleri agaclarin daha degisik koktugunu fark edebilirsiniz, yeni bir salata icat edebilirsiniz, sevgilinizi cirilciplak soyup evde oyle dolastirabilirsiniz, saclarinizi her zamankinden daha degisik kestirebilir, evinize bir gun de baska bir yoldan gidebilirsiniz, aliskanliklarinizi degistirmek icin kendinize karsi muthis bir savas acabilirsiniz. Hayat diye bir sey var, her zaman size kesfedilecek genis alanlar birakan, ne kadar yasarsaniz yasayin daima bilmediginiz, kuytularina sokulamadiginiz bir hayat, sadece size ait bir hayat. Biliyorum dertler cok, ahmakliklar yapiliyor, sIkIntIlar bitmiyor, gunler birbiri ardina burusup eskiyor, yorgunsunuz, belki yeniksiniz. Teslim mi olacaksiniz peki?

Hayal kurmayacak misiniz, cilginca sevismeyecek misiniz, bir daha opusmeyecek misiniz, agaclara bakmayacak misiniz, denizlere sasmayacak misiniz, ege-ise yazmayacakmisiniz ani ve sebepsiz sevinclere inanmayacak misiniz, bir tabak semizotunun tahmin edemeyeceginiz kadar lezzetli olabilecegini hic dusunmeyecek misiniz, sizin icin demlenmis bir bardak cayi bardagi belinden kavrayip icmeyecek misiniz her seyi. Delirdiniz mi siz? Hayat diye bir sey var, evet orada, elinin hemen yaninda duruyor.

"Bugün kendimi kuru yapraklarla kaplı çıkmaz bir sokağa benzetiyorum,sadece o sokakta yaşayanlar üzerimden gelip geçiyor...

Bugün kendimi odalarından çoğu boş,bazen dolan bir otel gibi hissediyorum,içimden ne hayatlar ne hikayeler ne aşklar geçip gidiyor...

Bugün kendimi parktaki bir bank gibi sessiz ve sabit hissediyorum, geceleri üzerimde şehrin ışıkları yatıp uyuyor...

BUGÜN KENDİMİ TONLARCA YÜK TAŞIYAN GEMİLERİN DENİZİ GİBİ HİSSEDİYORUM; KALDIRMA KUVVETİM VAR AMA ŞEHRİN ATIKLARI İÇİME AKIYOR...

Ben böyle değildim ne zaman kayboldum..?

Rüzgarla dans ederdim ne zaman savruldum...

Bir ses duydum geçmiş zamandan,

Bir ses duydum küçük bir kızdan...

Bir bilet istiyorum sadece gidiş olsun;

ÇOCUKLUĞUN SAFLIĞINA İNİP ORDA YAŞAMAM GEREK...

Bilet istiyorum tek kişilik olsun,

YARINA ÇIKABİLMEM İÇİN HEYECANI HATIRLAMAM GEREK !...  "

                                                   ŞEBNEM FERAH

"...durduk yere uzaklaştı benden, anlayamadım...

Dur dedim, GİTME, seni seviyorum.

Düşündü,yılların verdiği alışkanlıkla gidemedi o an için.

Ama biraz zaman geçince yine gitmelere vurdu kendini.

Engel olamadım,

sözleriyle içimi paramparça edip ,GİTTİ.

Ne söylesem dinlemedi, umursamadı. Kulaklarını tıkadı adeta duymamak adına.

Sırtında bir yükmüşüm gibi sirkelenip attı beni.

Yapacak hiçbir şey yoktu o saatten sonra.

Tamam,ben de gidiyorum dedim,

"GİTME" demedi...

Yokluğum hiç koymadı ona, korkutmadı.

Beraber gezdiğimiz yerler ,mektuplar, resimler, şarkılar hepsi yalan oldu.

HİÇ YAŞANMAMIŞCASINA UNUTULDU

"Yıllar önceydi, arkadaşlıklarımızı dolu dizgin yaşayıp,deli gibi gülüp, ayaklarımızı yerlere vurarak kahkahalar atabildiğimiz zamanlar...

Onlarca sırrı kendimize yük edinmediğimiz zamanlar.

Birbirimizin yüzüne gerçekten sevecenlikle bakabildiğimiz zamanlar.

   Yalanlar yoktu. Aşklar da dolu dizgin yaşanıyordu. Sevdiğimiz için yanıp, kahrolabiliyorduk.  Onun için gözyaşı döküp, acısında bile huzur duyabiliyorduk. Sayfalarca mektuplar yazıyorduk vermekle vermemek arasında günlerce gidip geldiğimiz. Midemizde kramplarla dolaşıyorduk. Sevdiğimizi yıllarca saklıyorduk da, karşılıksız olsa bile içimizde senelerce yaşatabiliyorduk bu sevdaları yakınmadan.

   Sevgilerin kolay kolay harcanmadığı zamanlar...

  Bize gülümseyen yeni bir çift göze sevdamızı değişmediğimiz zamanlar...

  Aşklar için gerçek çabalar harcanıyordu. Sevdik mi tam seviyorduk birdaha bırakmamacasına. Önümüze çıkan ilk engelde sendelemiyorduk.

    VAZGEÇMİYORDUK.

 Telefonlar da yoktu şimdiki gibi, duygusuz atılan yalancı mesajlar da , msn muhabbetleri de...

 "Seni Seviyorum" lar gözgöze ,dizdize söyleniyordu var gücüyle haykırılarak ! Ve günlerce düşünülerek.

 Kolay değildi önceden birine "sevdiğim" diyebilmek.

 İnsanlar sevdiklerini sanal "intermet aşklarına" (!) değişmiyorlardı. Kandırmıyorlardı kendilerini...

 Herşey daha gerçekti önceden. Sonuna kadar saf ve gerçek !...                                

                           "Sabah yelin alaca karanlık

                            Uyan artık doğan güne karşı !

                            Denizin dibinde karanlıklar gibisin;

                            Işığın içinde saklıdır bilmezsin...

                            Hayat artık sensiz akıp gidiyor,

                            Senden habersiz...

                            Sessiz...  "

Her şey yapılabilir
Bir beyaz kağıtla
Uçak örneğin uçurtma mesela
Altına konulabilir
Bir ayağı ötekilerden kısa olduğu için
Sallanan bir masanın
Veya şiir yazılabilir
Süresi ötekilerden kısa
Bir ömür üzerine.

 
Bir beyaz kağıda
Her şey yazılabilir
Senin dışında
Güzelliğine benzetme bulmak zor
Sen iyisi mi sana benzemeye çalışan
Her şeyden
Bir gülden bir ilk bir sonbahardan sor
Belki tabiattadır çaresi
Senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
Ve benim
Bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
Anlarım bitkiden filan
Ama anlatamam
Toprağın güneşle konuşmasını
Sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

Hayatı, hayatın gücünü, meyvesini, tadını, ölümünün güzelliğiyle reddeden bir ağaç gibi kendi yanışıyla, yok oluşun kokusu sinmiş varlığıyla, yok oluşa yaklaştıkça ışıldayan tavırlarıyla, hayata karşı aldırmaz başkaldırışıyla sizi çeken insanlar vardır.
Onlara dokunduğunuzda, yapraklarınızın ölümün güzelliğiyle kızıllaşacağını sezdiğiniz insanlar... İntihar gibi bir ilişki. "Birlikte" yok olmanın, başkalarıyla yaşamaktan daha zevkli olduğuna inanacağınız bir ilişki.

Bir meyve ağacı için fazla büyük bir ağaç o, her yıl biraz daha kalınlaşıp büyüyen dallarıyla bir çınarla yarışacak gibi gözüküyor.

Bütün iriliğine rağmen dünyanın en tatsız yemişlerini veriyor.

Olgunluktan yere dökülen armutları bile sert ve tatsız.

Kimse yemiyor.

Bahçede top oynayan küçük çocuklardan biri bile yorulup terlediğinde onun meyvelerinden yemeye yanaşmıyor.

İriyarı, tabanlarını yere vura vura yürüyen, kalın enseli, sıkıcı ihtiyarlara benziyor.

Ama kasım ayı geldiğinde...

Meyvesiz dallarındaki yapraklar sararıp kızıllaşmaya başlıyor...

En canlı, en diri, en yeşil olduğu zamanlardaki tatsızlığından intikam alır gibi inanılmaz bir görkemle, bütün ağaçlardan daha güzel, daha koyu ve daha etkileyici bir ölümle ölüyor.

Öyle ölüyor ki sanki doğuyor.

Yakut kızılı, safran sarısı, tül kahverengisi, arada ölümün güzelliğini daha da göstermek ister gibi canlı kalan üzüm yeşili yapraklar kümeler halinde iç içe geçiyorlar, rüzgár estiğinde dalgalanan renkleri müziği andırıyor, her bakan sanki kendi içinde boğuk bir sesin söylediği kederli bir şarkı duyuyor.

İnsanı çağıran bir şeyler var ölümünde.

O koca gövde inceliyor, zarif bir oynaklıkla aşüfteleşiyor.

Yapraklarına karışma isteği uyandırıyor.

Ölümündeki bu istek uyandıran çağrı, önünden geçen herkesi kendine baktıran güzellik bana çocukluğumda seyrettiğim o eski filmlerdeki Şanghay batakhanelerinin afyonkeş fahişelerini hatırlatıyor; uzun ve karmaşık bir macerası olan, beyazlaşıp şeffaflaşmış yüzüyle bir yok oluşa giderken sihrine kapılmış erkekleri de beraberinde götürecek olan Rita Hayworth’ları.

Böylesine ölümcül bir güzellik, birlikte mahvolma arzusu uyandıran bir cazibe yaratıyor.

Birlikte mahvolmak..

.

Hayatı, hayatın gücünü, meyvesini, tadını, ölümünün güzelliğiyle reddeden bir ağaç gibi kendi yanışıyla, yok oluşun kokusu sinmiş varlığıyla, yok oluşa yaklaştıkça ışıldayan tavırlarıyla, hayata karşı aldırmaz başkaldırışıyla sizi çeken insanlar vardır.

Onlara dokunduğunuzda, yapraklarınızın ölümün güzelliğiyle kızıllaşacağını sezdiğiniz insanlar...

İntihar gibi bir ilişki.

"Birlikte" yok olmanın, başkalarıyla yaşamaktan daha zevkli olduğuna inanacağınız bir ilişki.

Bir örümcek türü var.

Garip bir biçimde çiftleşiyorlar, çiftleşirken erkek vücudunu dişinin başının önüne doğru eğiyor.

Çiftleşmeye başladıklarında, ikisinin bedeni bütünleştiğinde, dişi örümcek de erkeği yemeğe başlıyor.

Erkek dişiyi döllerken, dişi erkeği yiyor.

Çiftleşme bittiğinde erkek de kelimenin gerçek anlamıyla bitiyor, dişi onu yemiş oluyor.

İki örümcek çiftleşmeye başlarken, erkek bunun kendi sonu olacağını, öleceğini biliyor.

Ama birlikte olmak nasıl bir haz veriyorsa, erkek ölümü, öldürülmeyi, parçalanmayı daha baştan kabul ediyor.

Doğa bazen böyle insafsız şakalar yapıyor.

Ölüm gibi her canlıyı ürküten büyük bir tehdit yarattıktan sonra, o tehdidi bile unutturabilecek inanılmaz bir haz yaratabiliyor.

Ve, eğer o hazzı size tattıracak birine rastlarsanız yok olmaya aldırmıyorsunuz.

Bütün hayatınızdan vazgeçebiliyorsunuz.

Biriktirdiğin ne varsa, para, ün, itibar, aile, iş bir kenara itebiliyorsunuz.

Ölüm korkusundan bile daha büyük bir cazibeye dokunabilme karşılığında, ölümden bile beter olana, canlı canlı yenmeye, yavaş yavaş tükenmeye ve üstelik o tükenişten zevk almaya koşuyorsunuz.

Alıyorsunuz da...

Daha da beteri, siz ölümü bile aşan muhteşem bir hazzı yaşarken, size bakanların, sizi seyredenlerin, böyle bir hazzı hiç tatmamış, varlığından haberdar olmayanların, kendi küçük limanlarında küçük sandallarıyla gezmenin olağanüstü yolculuklar olduğunu sananların, sizi küçümseyeceğini, ne karşılığında hayatınızdan vazgeçtiğinizi anlamayacağını, sizi akılsız bulacağını biliyorsunuz.

Ama birlikte mahvolmayı seçeceği insanı bulanlar, başkalarının söylediklerine, yargılarına, alaylarına aldırmıyorlar bile.

Büyük bir ihtimalle kendilerini küçümseyenleri küçümsüyorlar.

Biliyorlar ki, bilmediğini küçümser insanlar.

Kendilerinin yaşamadığını, asla yaşanmayacak, yaşanmaması gereken gerçekdışı hayaller sanırlar.

Ve, o insanlar kendilerine hiç sormazlar:

- Ben, birlikte olmak karşılığında yok olmayı kabul edeceğim birine rastladım mı?

Kendilerine hiç sormazlar:

 Ben kiminle olmak için yavaş yavaş ölmeyi ve bu ölümden haz almayı kabul ederim?

Siz hiç böyle birine rastladınız mı?

Size, ölüme hiç aldırmadan, ölüm gibi bakan birini gördünüz mü?

Ve siz, ölümü önemsizleştiren bir haz yaşadınız mı?

Ölürken güzelleşen ağaçlar, sevişirken ölen örümcekler, bir aşk için bütün hayatını yakan insanlar var bu tabiatta.

Hangisine imrenmeliyiz?

Hangisini dilemeliyiz kendimiz için?

Nasıl bir mutluluğun, nasıl bir hazzın peşine düşmeliyiz?

Ölümü bile unutturacak olağanüstü bir hazzın hayatın bir yerlerinde saklı olduğunu biliyorsak eğer, bu haz karşılığında hayatımızı vermemiz gerektiğini de seziyorsak, ne yapmalıyız?

Yaşamın uysal mutluluklarıyla yetinmeli miyiz?

Bizi mahvedecek bir hazla kuşatacak olana rastladığımızda kaçmalı mıyız yoksa o hazzı yaratacak olanı mı aramalıyız her yerde?

Şanghay batakhanelerinde, elinde uzun sigara çubuğu, afyonla buğulanmış gözleri ve kızıl saçlarıyla, dumanların arasından size doğru yürüyen bir Rita Hayworth düşünün...

Ya da, deli gözleriyle, size hiç tatmadığınız en çılgın, en sapkın, en olağanüstü zevkleri vaat ederek yaklaşan çılgın bir aristokratı, bir markiyi...

Geri çekilir miydiniz?

Size yaklaşan hazdan kaçar mıydınız?

Sizi mahvolmaya razı edecek bir hazzın ışıklarıyla gözlerinizin kamaşmasından korkar mıydınız?

Beraber mahvolacağınız birini bulmak...

Bu bir şans mı, şanssızlık mı?

Belki öyle birini aramayız, korkarız öyle bir arayışa girmekten ama ya karşımıza çıkarsa o, sıradan mutluluklarla mutsuzlukların sınırladığı hayatımızı parçalayacak, bize varlığından bile haberdar olmadığımız zevkler verecek, bizi elimizden tutup yok oluşun kenarına etimizi hazdan uyuşturarak götürecek birine rast gelirsek...

Bir vakitler, bütün dünyayı sarsan bir Japon filmi seyretmiştim Paris’te, sinemanın kapısında kuyruklar uzamıştı.

Sevişmekten en büyük hazzı alabilmek için uğraşan bir çifti anlatıyordu.

Sevişirken birbirlerine ölüm korkusunu da tattırıyorlardı, büyük bir bitişin kenarında en büyük hazzın saklı olduğuna inanmışlardı.

Seyredenler de, seyrederken inandılar.

Onun için akın akın gidip izlediler filmi.

Bilmedikleri bir duyguyu anlamaya, öğrenmeye koştular.

Gördüklerine şaşırdılar ama garip bir içgüdüyle bunun mümkün olabileceğini düşündüler.

Tabiat tuhaf sırlarla dolu.

Bazen kendi kendisiyle, yarattığı en büyük korkularla da alay edebiliyor.

Bir örümcek, sevişirken seviştiği dişinin kendisini yemesine razı oluyor.

O nasıl korkunç bir haz olmalı ki karşılığında hayatını veriyor.

Karşılığında hayatını verebileceğin kadar büyük bir haz...

Büyük bir istek...

Büyük bir tutku...

Böyle tutkuların peşinden giden insanlar gördüm, siz de görmüşsünüzdür.

Başkalarının acıdığı ama başkalarının düşüncelerine aldırmayacak kadar yaşadıklarıyla büyülenmiş insanlar.

Birlikte mahvolacağınız birine rastlamak ister miydiniz?

Böyle bir hazzı yaşamak...

Karşılığında kendinizi, varlığınızı, her şeyinizi yok etmek...

"Benimle yokluğa yürürsen sana varlığında tatmadığın bir zevk vereceğim," diyen biri...

Bunu söyleyecek insanın karşısındakini etkileyecek bir cazibesi olabileceğine inanmak çok zor değil.

İster miydiniz böyle birinin karşınıza çıkmasını?

Bizim bahçedeki, ölümünü insanların hayranlıkla seyrettiği armut ağacı, ölüme yaklaştığı, yapraklarının ölümden bir gökkuşağı gibi renklenip parladığı günleri mi arzuyla bekliyor acaba yoksa tatsız meyveleriyle sıradan bir ağaç gibi yaşamayı mı arzu ediyor?
Nasıl bir ağaç olmak isterdiniz acaba?

Yakut kırmızısı yapraklarınızın akşam vakti safran sarısı parıltılarla tutuştuğunu görmek ister miydiniz?

Ancak yok oluşa yaklaştığında gerçekleşiyor bu.

Birlikte mahvolmaya razı olacağınız birine rastlamak ister miydiniz, hazla tutuşmak ve her korkuyu unutmak...

Bir tutkuyla mahvolmaya yürüdüğünüzde oluyor ancak bu...

Ama siz bunu ister miydiniz?

 AHMET ALTAN